Neem de tijd

Neem de tijd
De afgelopen weken heb ik zo'n strijd met de tijd. Ik ben constant te laat. Oke, ergens vroeg aanwezig zijn zal niet heel vaak gebeurt zijn in mijn jonge bestaan en is nooit mijn kenmerk geweest is, maar het te laat komen überhaupt - met mijn ruime ervaring daarin - maakt mij de afgelopen weken zo gehaast, onrustig en zeer veroordelend naar mezelf. Ik blijf maar denken 'ik ben in het verkeerde land geboren', 'ik respecteer andermans tijd niet', 'ik geniet zo niet van de weg, omdat ik weér te laat binnen komen vallen en tijd heb om dit nummers af te luisteren, om de tijd te nemen'. De tijd nemen. Ik keek een stuk over Italië. Een Nederlandse Fransman in Italië. La bella vita ontdekken. En ik besefte ineens keihard dat mijn perceptie van tijd de afgelopen tijd zo haaks staat op waar ik in geloof. Ofwel waar ik in wil geloven. Ik kan zo heerlijk de tijd nemen. Dan ben ik in mijn element. Geen besef van de tijd, want dan is de tijd nu. Alles is nu. Ja. Dat wordt mijn weekend. Neem de tijd. Ik gun jou ook alle tijd van de wereld, want de tijd heeft alles. De tijd heeft alles wat jij en ik willen. Het is oké om te treuzelen, om je heen te staren, rond te kijken, langzaam te lopen. Dan ben ik juist zo aanwezig. Zo niet aan het dromen. Om geen plan te hebben, maar een lege - en voelt vaak als eenzame - agenda. Juist als ik denk dat iedereen mij in de steek gelaten heeft, beleef ik de mooiste avonden, heb ik de diepste gesprekken op de meest onverwachtse momenten. En als ik dit schrijf denk ik, ongelooflijk dat ik de afgelopen weken zo door raasde, zo niet de tijd nam voor het mooie leven. Zo niet de tijd nam om trots te zijn, over wat er is, over dat ik kan dansen, ik er nog ben, blij zijn dat ik de tijd héb. De stilte, de rust, de ruimte, de vrijheid némen in plaats van het alsmaar gehaast zoeken. En dan gister die straatarme Keniaanse jongen die ik zag in een filmpje. Die zo ongelooflijk trots was op zijn huisje op de vuilnisbelt. Zo trots op dat hij leefde. Er is. Trots op leven. Trots op de tijd die hij heeft. Blij met elke dag. Blij met niks en alles tegelijk. Ik was diep geraakt. Nu op vrijdagmiddag - ik heb spontaan vrij genomen van werk om de vrijheid te vieren - drink ik vroeg in de middag alleen rode wijn (geïnspireerd door de beste Italiaanse man) en neem ik vooral heel erg de tijd. De tijd om vrij te zijn, om stil te zijn, om ruimte te nemen, om te genieten van alles wat ik wil: leven. En ik ben zo levend als ik de tijd neem. Niets hoef of wil. Ik gun jou ook alle tijd van de wereld. De tijd is nu.

Met mijn ogen open

Met mijn ogen open
Ik geloof echt dat de kern van veel problemen is dat mensen - ook vaak genoeg ikzelf - leven met gesloten ogen. Niet echt zien of durven zien wat er aan de hand is. Ik geloof dat kunst, zoals muziek en poezië, liefde en romantiek ons dát laat herinneren. Het onze ogen opent. En dat het de redenen zijn waarom we leven te midden in de dagelijkse race. Dat het ons staande houdt in alle onrecht, meningen, sleur, onrust, business en alle andere harteloze ratraces van elke dag. 

Thuis

Een warm thuis voor alle dromers, idealisten en sensitieve helden. Hier is voor jou. Hier zijn we samen. Bestaat alleen wij - geen zij. Bestaat geraakt worden in plaats van vermaakt worden. Alle onzichtbare en ondefinieerbare dingen die ons zo levend maken. Dieper gaan. Meer zien. Anders kijken. De wereld meer maken. De wereld zachter maken. Kwetsbaar zijn en het verschil durven zijn. Elke dag het cadeau leven dat voor de deur staat durven uitpakken. Ook als we niet in de feeststemming zijn. Dit gaat over mijn zoektocht naar meer, naar tevreden zijn, naar leven. Mail, schrijf, deel, zing, praat met mij: liefs@irisflores.nl. Of bekijk mijn instagram.